Kamu harcama hukukunun yasamadan doğan, yürütmeden doğan,yargıdan doğan ve doktrinden doğan kaynakları vardır. Yasamadan doğan kaynaklar, anayasa, uluslararası anlaşmalar ve kanunlar bizim kamu harcama hukukunun temel kaynağıdır. Yani bir harcama yapılacaksa bunun temelde bir kanuna dayanması gerekir. Bu nedenle Kamu Harcama Hukukunun temel kaynağı kanunlardır. Usül kanunları vardır. Bir de doğrudan alanı oluşturan, doğrudan harcamayı belirleyen kanunlar vardır. Yürütmeden doğan kaynaklar ise kanun hükmünde kararnameler, Bakanlar Kurulu kararları, tüzükler, yönetmelikler, yönergeler, tebliğler, genelgeler gibi çok sayıda alt başlıklara ayrılmakta. Bunlarda yine kamu harcama hukukunun temel kaynağıdır. Yasaların verdiği yetkiler çerçevesinde birçok harcama yürütmeden doğan kaynaklar eliyle yürütülmektedir. Yargıdan doğan kaynaklar ise yargı kararlarıyla birçok harcama alanı şekillenme ve belirlenmektedir. Ancak bizim için önemli olan yargıdan doğan kaynak, içtihadı birleştirme kurul kararlarıdır. Doktrinden doğan kaynaklar da vardır, Kamu Harcama Hukukunda. Örf, adetten doğan kaynaklar vardır. Örneğin bir temsil tören ağırlama işinde bir giderin uygun olup olmadığını örf, adet hukukumuza bakarak karar veririz. Dolayısıyla Kamu Harcama Hukukunun pek çok kaynağı vardır. Hepsinin tek tek önemli bir yeri var. Biz bunların doğru tasnif edilmesiyle birlikte harcamalarımızı yapıyoruz. Harcamadaki belge düzeni devlet harcama belgeleri yönetmeliklerinde tek tek sıralanmış ve belirlenmiştir.